Een veilig gevoel

Een oud-bewoonster aan het woord

veiligAan het jaar dat ik in het hofje heb gewoond bewaar ik goede herinneringen. Ik trof als kersverse bewoner een geheel vernieuwde badkamer aan. Van binnen was mijn huisje goed onderhouden, slim ingedeeld en van alle gemakken voorzien. Elke keer als ik het hofje binnenkwam viel mij de stilte op en verbaasde ik mij over het onverwacht grote formaat van de binnentuin.

Er hangt een aparte atmosfeer, die je terugzet in de tijd. En dan te bedenken dat je met de fiets binnen 5 minuten in het centrum bent. Als alleenwonende voelde ik mij er veilig. De poort gaat ‘s avonds om elf uur dicht en om zes uur in de ochtend weer open. De beheerder houdt een oogje in het zeil en vanzelfsprekend is er ook sprake van enige sociale controle. Maar niet op een vervelende manier.

Je bepaalt zelf hoe intensief de contacten met de medebewoners zijn. Mede door mijn drukke bestaan, heb ik mij wat afzijdig gehouden van het ‘hofjesleven’. Opmerkelijk is welk beeld mensen van buiten van het hofje kunnen hebben. Op een zondagochtend liep ik de poort uit om te gaan sporten. Twee Haagse dames, joggingbroek, sigaretje in de mond, namen mij belangstellend op. Waarop de ene zei: “Krijg nou wat, in dit klooster wonen gewone mensen”.