Dorpje in de stad

Mabel Bouscholte
Beeldend kunstenaar en voormalig voorzitter van Pulchri Studio

Het hofje voelt als een jas. Iedere dag weer geniet ik van de rust, de geuren van de tuin, de vogels en de vleermuizen. Ja, die heb je hier ook. In 1996 ben ik hier komen wonen. Eerst alleen, in een 1-persoons woninkje. Op mijn vijftigste verjaardag kreeg ik dit zo begeerde dubbelhuis aangeboden. Mijn man, waarvan ik een tijd gescheiden heb geleefd, trok bij mij in en heeft hier tot zijn dood gewoond. Nu heb ik op de bovenetage mijn atelier.

dorpje in de stad

Bewoners in historische kledij ontvangen bezoekers op Open Monumentendag. Rechts Mabel Bouscholte

Het is een dorpje in de stad, je hebt contact met elkaar. In tijd van nood, bijvoorbeeld ziekte, kun je op de buren rekenen voor de boodschappen. Op de Monumentendag  treden bewoners, niet zelden gekleed in historische kledij, op als gastheer en gastvrouw. Er zijn dagen geweest dat we 600 bezoekers van informatie en koffie en thee hebben voorzien. Op gezette tijden houden we een hofjesborrel. En op een lapje grond, van de volgens 17-eeuws patroon aangelegde tuin, kweken de bewoners groenten en kruiden voor eigen gebruik.

Je ziet wel dat het verloop groter is dan vroeger. Nieuwe bewoners vertrekken vaak al na 2 à 3 jaar. Begrijpelijk, ze krijgen een nieuwe baan elders of willen samenwonen met hun partner. Ik ga niet weg. Ik blijf hier altijd. Moet er niet aan denken ergens hoog in een appartement opgesloten te zitten.